#1: Suffering Sri Lanka with Bloodsheds

තිත්තම තිත්ත ඇත්තම ඇත්ත

“මේක තව ශක වර්ෂයක් ගියත් හැදෙන්නේ නැති රටක්” ඉහත ප්‍රකාශය සිදු කළේ රට හැර ගොස් වෙනස් රටක පදිංචි වීමට තීරණය කළ, රටේ සුපතල කීර්තිමත් නමක් ඇති මගේ හිතවතෙකි. රට ගැන වඩා සංවේදීව කල්පනා කරන බොහෝ අය මේ කථාව කියනු මා අසා ඇත. මෙය ලියන මට ද එසේ සිතුණු සහ සිතෙන වාර අනන්තය. එහෙත් කළ යුත්තේ පලා යෑම නොව අවශ්‍ය වෙනස්කම් සිදු කිරීම සඳහා මැදිහත්වීම බව මම තවමත් කල්පනා කරමි.

හැදෙන්නේ නැති රටක ජීවත්වීම
ශ්‍රී ලංකාව දියුණු රටක් සහ දියුණු සමාජයක් බවට පත් කළ හැක්කේ කෙසේදැයි කල්පනා කරන ඕනෑම පුද්ගලයකු ඉදිරියේ ප්‍රශ්න ගොන්නක් පෙළ ගැසේ. ඒවා කිසිවක් පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න නොවේ. එහෙත් ඒ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සපයා ගැනීමට අවශ්‍ය අවංකභාවය, කැපවීම සහ මැදිහත්වීම මේ රටේ බොහෝ පුරවැසියන් තුළ නැත. රට කරවන සහ ඊට කැසකවන නායකයන් තුළ එවැන්නක් කිසිසේත්ම ප්‍රදර්ශනය නොවේ. ඔවුන් තුළ පවතින වංකභාවය, දුෂිත බව, වංචනික බව සහ දෙබිඩි බව රට දිනෙන් දින අඳුරෙන් අඳුරට ගමන් කරවනු දැකිය හැකිය. ජනසමාජයක් ගොඩනැගීම සඳහා අවශ්‍ය කරන ජාත්‍යන්තර තලයේ දියුණු වූ විශ්වීය සංකල්පයන් පවා ඔවුන් අතින් දුෂණයට සහ අපහරණයට ලක් වී තිබේ.

යහපාලනය ගැන කථා කිරීමට නොහැකිය. එය මහ දවාලේම දූෂණයට සහ අපහරණයට ලක් කර තිබේ. සාමය සංහිදියාව, ජාතික ඒකාබද්ධතාව වැනි සංකල්පය ද ඒ ලෙසින්ම අපහරණයට හා දූෂණයට ලක් වූ සංකල්පය. එහෙත් ඒ සංකල්ප මඟහැර අපට රටේ මූලික ප්‍රශ්න ගැන කථා කිරීමට නොහැකිය. පෙර කී සංකල්පීය වදන් යොදා ගත් විගසම සමාජයේ බහුතරය තුළ ඇති වන්නේ නිශේධනීය විරෝධිය ආකල්පයකි. එය ද අප අද මුහුණ දී සිටින බරපතල ඛේදවාචකයේම ඵලයකි.

කලින් සඳහන් කළ ආකාරයේ රටේ වගකිව යුතු පුරවැසියකු ලෙස මා ඉදිරියේ පෙනෙන, ශ්‍රී ලංකා ජන සමාජය තව දුරටත් ගොඩනැගීමට නොහැකිවන සේ ගිල්වා තබන ප්‍රශ්නාවලියේ පළමු ගැටලුව දෙසට මම මගේ අවදානය යොමු කිරීමට කල්පනා කරමි.

වසර 07කට වරක් ලේ වගුරුවන රටක් 
ශ්‍රී ලංකා භුමිය තුළ මනුෂ්‍යයකු ලෙස ඉපැදි ජිවත්වීමට මට ලැබුණු කාලය මේ වන විට දශක පහමාර ද ඉක්මවා තිබේ. ඒ කාල සීමාවෙන් වැඩි කාලය වැසි ගියේ රටේ වෙසෙන ජනතාව කොටස්වලට කැඩි උනුන් නසාගත් බරපතල ගැටුම් වලිනි. 1971 සහ 1989 වසරවලදී ඇති වූ දකුණු සමාජයේ කැරැලි හැරුණු විට 2019 පාස්කු ප්‍රහාරය දක්වා ඇති වූ ගැටුම් සියල්ලම මේ ගැටුම් ක්‍රියාවලියේ විවිධ අවස්ථාය. 1971 සහ 1989 ගැටුම් ද රටේ ජාතික ඒකාබද්ධතාව පිළිබඳ ගැටුමේ වෙනස් මුහුණුවරකි. සම්පත් සාධාරණව බෙදී නොයෑම, ප්‍රදේශවාදය සහ කුල පීඩනය එම ගැටුම්වල අධෝ ව්‍යුහාත්මක තලය නියෝජනය කරන බව පැහැදිලිය.
2019 පාස්කු ප්‍රහාරය ද බොහෝ අය අයිඑස්අයිඑස් ජාත්‍යන්තර ත්‍රස්තවාදී න්‍යයාපත්‍රයේ ගිණුමට බැර කිරීමට උත්සාහ කළ ද එහි වැඩි පංගුවක් ගැට ගැසී ඇත්තේ දශක ගණනාවක් තිස්සේ අපේ රටේ වර්ධනය වෙමින් පවතින රටේ මූලිකම ගැටලුව සමඟය. අ`ඵත්ගම සහ බේරුවල සහ දිගන සිදු වූ ම්ලේජ්ච  ප්‍රහාරයන් සිදු නොවිනි නම් පාස්කු ප්‍රහාරය වැන්නකට අයිඑස් අයිඑස් සංවිධානය ලංකාව තෝරා නොගන්නට ඉඩ තිබුණු බව මගේ දැඩි විශ්වාසයයි. ඒ අනුව පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයේ පළමු චොදනාව එල්ල කළ යුත්තේ ඉහත ප්‍රහාරයන් පිටුපස සිටි අයවලුන්ටය.

පුජ්‍ය ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හිමියන් විග්‍රහ කොට දක්වන ආකාරයට අපේ රටේ දරුණු ලේ වැගිරීමක් සිදු නොවී ගත වූ උපරිම කාලය අවුරුදු 07කි.https://youtu.be/PWUUWAZ24x0?t=1532 ඒ ප්‍රකාශය සත්‍යයක් නම් අඛණ්ඩ ලේ වැගිරීම් සිදු කර ගැනීම අප රටේ අනන්‍ය ලක්‍ෂණයකි. ඒ සදහා මේ රටේ ජිවත් වන ජනයා ගෙවා ඇති වන්දිය සු`ඵ පටු නැත. අප රටට වඩා අතිශයින් දිළිඳුම පැවැති කරුමක්කාර රටවල් ලෙසින් හංවඩු ගැසී තිබූ රටවල් පවා මේ වන විට ලෝකයේ ප්‍රබල දියුණු රටවල් බවට පත් වී තිබිය දී අප අවම වශයෙන් වසර 7කට වරක් මහා ලේ වැගිරීම් සිදු කරමින් ලෝකයේ තිබෙන නොදියුණුම අපකිර්තිමත් රටවල් නාමාවලියේ ඉහළට ගමන් කරමින් සිටිමු. අප සැම විටම අප සමඟම සිටින ජන කණ්ඩායමක් තම සතුරකු හඳුනා ගනිමින් ගැටුම් නිර්මාණය කරමින් සිටිමු. රටේ ජනතාව මේ වන විට එකිනෙකාට සතුරුව තැතිගත් සිතින් කල් ගෙවන්නට පටන් ගෙන තිබේ. මු`ඵ සමාජයම නව ආකාරයක තුන් බියකින් පෙළෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. රටේ දේශපාලන බල පොරයේ යෙදී සිටින සියල්ලෝ මේ තත්ත්වය දඩමීමා කරගෙන බොරදියේ මාලු බෑමේ වියරු රංගනයක යෙදී සිටිනු දක්නට ලැබේ.

ජනතාවට එපා වූ රටක්
සුව පහසු රටක ජිවත්වීමේ සිහින ඇති බොහෝ අයද, තමන්ට මේ රටේ සමාන පුරවැසියන් ලෙස නොසලකා හැරීමට ලක් වී තිබෙන බව හඟින අය ද රට හැර දමා වෙනස් රටවල පදිංචියට යති. ඒ සියලු දෙනාටම ලෝකයේ වෙනත් රටවල දොර හැරී තිබේ. ඇමෙරිකානු ග්‍රීන් කාඞ් වැනි පුරවැසිභාවය ලබා දෙන ලොතරැයි වාසනාවක් ලද හැකි නම් යන්තම් හෝ ඉංග්‍රිසි භාෂාව ගැටගසා ගත හැකි මෙරට මාධ්‍යම පාන්තික සමාජයේ වැඩි පිරිසක් රට හැර යෑමට සුදානම්ය. ඔවුහු ඒ සඳහා සිහින දකිති. ඒ සඳහා ඉල්ලුම් කරති.

රටේ උගත් වෘත්තිකයන් බහුතරය සිටින්නේ කල කිරීමෙනි. පීඩාවෙනි. ඉච්චාභංගත්වයට පත් වීමෙනි. හෘද සාක්ෂියට පිටුපා ක්‍රියා කළ හැකි යමෙක් සිටී ද ඔහු නියත වශයෙන්ම රටේ පාලකයන් ආදර්ශයට ගෙන කම්බ හොරුන් බවට පත් වී සිටිති. ඔවුන් ඉදි කරන ගෙවල් දොරවල් යනෙන යාන වාහන සහ ගත කරන සුකුමාර ජිවිත ඉදිරියේ සියල්ලෝ දුර්මුඛය. ආගමික නායකයෝ තම තමන් ආරක්‍ෂා වන දහමේ නිර්මලත්වය සහ චිරස්තිතිය පිළිබඳ කොතරම් වර්ණනා ඉදිරිපත් කළ ද ඔවුන් පවා අඩු වැඩි වශයෙන් මෙම මඩ ගොහොරුවේ ගිලී සිටිති. මඬේ නොඑරී මඩ තවරා නොගෙන පියුමක් සේ මතුව පැවැතිය හැක්කේ අතිශයින්ම කලාතුරකින් අනෙකුට පමණි.

මේ සියලුම තත්ත්වයන් වර්ධනය වෙමින් සමාජය දිනෙන් දින කුණු වෙමින් යන්නේ එකිනෙකට ගැටගැසුණු ප්‍රශ්න වැලක ප්‍රතිඵල ලෙසිනි. ඒ සියලු දේ සිදු වන අතරේ අවම වශයෙන් වසර 7කට වරක් අපේ සමාජය උනුන් නසාගන්නා දරුණු ලේ වැගිරීමකට ලක්ව ආ ගමන ද ගව්ගණනකින් ආපස්සට ගමන් කරති. එසේ නම් එකී ප්‍රශ්න වැලේ පළමු ප්‍රශ්නය කුමක් ද?.

අප තවමත් ශ්‍රී ලංකාව මත වසන ජනසමාජය හැටියට අපට හිමි අනන්‍යතාව කුමක්දැයි පැහැදිලි කරගෙන නැත. ඒ පිළිබඳ ඇතැම් ස්ථරයන්හි යම් යම් එකඟතාවන් ගොඩනැගි ඇතත් සමස්ත සමාජයේ ව්‍යුහාත්මක පදනම ගොඩනැගි ඇත්තේ ඊට පරස්පරවය. රටක් ලෙස අපට අපේ අනන්‍යතාව කුමක් දැයි හරි හැටි පැහැදිලි කරගෙන එය සමාජ සම්මතයක් බවට පත් කරගෙන ඊට අදාල නව රාජ්‍ය පාලන සුසමාදර්ශයන් තනා ගැනීමට නොහැකිවීම අප රට මුහුණදී සිටින බරපතල ප්‍රශ්නය බව මගේ කල්පනාවයි.
මේ වන විට අප පට්ට ගසා ඉවත දමා ඇති වචන වන “සාමය” “සංහිදියාව” සහ “ජාතික ඒකාබද්ධතාව” ගොඩනගා නොගෙන මේ සමාජයේ ඉදිරි ගමනක් පිළිබඳ කල්පනා කිරීම කාලය අපතේ යැවීමකි. මං මුලා වීමකි. මුග්ධභාවයට පත් වීමකි.

ඇත්තටම අපි කව්ද?
මෙම ලිපිය ලියන අතරේදී ගත් විරාමයකදී මට අසන්නට ලැබුණු බෞද්ධ ගුවන් විදුලි නාලිකාවක ධර්ම දේශනයක් වදාරමින් සිටි ස්වාමින් වහන්සේ නමක විසින් කළ සෙත් ප්‍රාර්ථනාව තුළ මෙරට වෙසෙන සිංහල බෞද්ධ ජනතාවට ද සියලු සත්වයන්ට ද වශයෙන් කළ සෙත් පැතීම අසාගෙන සිටි මට හැගුණේ මා අවදානය යොමු කරන රටේ බරපතලම ප්‍රශ්න විසිරි පැතිරී තිබෙන ආකාරයයි. උන් වහන්සේ සෙත් පැතීමේදී සිංහල බෞද්ධ යනුවෙන් කුලකගත කිරීම තුළ මෙරට වෙසෙන ලක්‍ෂ පනහකට ආසන්න ජනතාවක් නොතකා හරින ලද බවට හැඟීමක් මට ඇති විනි. ඒ සමඟම උන් වහන්සේ සියලු සත්වයින්ට සෙත් පැතීමේදී මුලින් අතහැරුණු ලක්‍ෂ පනහකට ආසන්න සිංහල බෞද්ධ නොවන ජනතාව ඊට ඇතුලත් වූයේ දැයි මට ඉතා සැක සහිතය. 
ශ්‍රී ලංකාව බෞද්ධයන් වැඩි දෙනා පුනරුප්පත්තිය පිළිබඳව විශ්වාස තබති. මේ ආත්මයේ සිංහල බෞද්ධයන් වී සිටින සියලු දෙනා තමන් පෙර ආත්මවලදීද සිංහල බෞද්ධයන් වී සිටිය බවට සාක්‍ෂි තිබේද?. එසේම මේ ආත්මයේ සිංහල බෞද්ධ වන සියලු දෙනා ඊළඟ ආත්මයේදී සිංහල බෞද්ධයන් වී උපදින බවම තිබෙන සහතිකය කුමක්ද?. ඉන් යමෙකු සිංහල බෞද්ධයන් නොවී තිරිසන් ආත්මයක ද නොඉපිද දෙමළ හෝ මුස්ලිම් අයෙකු වී ඉපදුණු හොත් තම අනන්‍යතාව පිළිබඳ ඔවුන් ගන්නා ස්ථාවරත්වය කුමක් ද?. මේ පිළිබඳ ඊ.ඩබ්ලියු අධිකාරම්තුමා නැගු ප්‍රශ්නයට කිසිවෙකු තවමත් පිළිතුරු දී නැත.






තිත්තම තිත්ත වූ ඇත්තම ඇත්ත
පසුගිය දවසක මංගල සමරවීර ඇමැතිවරයා මේ රට සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයක් පමණක් නොව මේ රට වසන සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් සියලු ජනයාට අයිති රටක් බව ප්‍රකාශ කළ වහා තම ප්‍රතිමල්ලවයා බිඳ හෙලීමට එය කදිම අවස්ථාවක් කරගත් දකුණු පලාතේ දේශපාලකයෝ ඉතා අවස්ථාවාදි ලෙස ජාතිවාදය අවුස්සමින් මහා මතවාදි කලබගැනියක් ඇති කළහ. මංගල සමරවීර නැමැති දේශපාලකයාගේ ප්‍රකාශය පිළිබඳ කළ පැහැදිලි කිරීමක් සහිතව මුහුණු පෙතේ පළවූ පෝස්ටුව කට යම් එකඟතාව පළ කරන අදහසක් දැක් වූ පසු මට දක්නට ලැබුණේ මංගල සමරවීර ඔබ සමඟ සමකාමි රමණයක යෙදුණේ ද යන්න අමුසිංහලෙන් අසමින් දැන් වූ අසංස්කෘතික ප්‍රතිචාරයකි. මංගල සමරවීර ඇමැතිවරයාගේ ප්‍රකාශය ඔස්සේ ජනතාව කුපිත කරමින් අපේ රටේ වගකිව යුතු දේශපාලකයන් නැටූ නාඩගම පැහැදිලි වශයෙන්ම ඊළඟ මැතිවරණයේදී කෙසේ හෝ රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීමේ සාපිපාසාවෙන් පෙලෙන්නන් තම බල න්‍යාය පත්‍රය ගොඩනැගීම සඳහා ගොඩනගා ගත්තක් බව පැහැදිලි වන්නේ එම දේශපලකයා මෑත අධිකරණයෙන් සහ සමාජයෙන් එල්ල වී ඇති චෝදනා සලකන විට ය.

 පසුගිය දශක හතක අතීතය පිරී ඇත්තේ මෙම තිත් වූ ඇත්ත ඉදිරියේ වංචනික වූ දේශපාලන මං පැහැරීම් වලිනි. මේ සියලු මංපැහැරීම් ඉදිරියේ දී අපට මුහුණදීමට සිදු වන උභතෝතෝටිකයක් තිබේ.
රට තුළ තිරසාර සාමකාමි සහජිවනයක් පවත්වා ගැනීමකින් තොරව ලබා ගත හැකි සංවර්ධනයන් හෝ ඉදිරි ගමනක් නැත. රටේ වෙසෙන ජනතාවගෙන් හතරෙන් එකක් නියෝජනය කරන්නේ සිංහල නොවන ජනවර්ග විසිනි. එම මු`ඵ ප්‍රමාණය ලක්‍ෂ පනහකට අඩු වැඩි වශයෙන් ආසන්නය. රටේ ආගමික ප්‍රතිශතකය අනුව රටේ ජනගහණයෙන් 30%ක්ම නියෝජනය කරන්නේ බෞද්ධ නොවන ජනතාවකි. ඉහත කී සිය`ඵ දෙනාම මෙරටේ ජිවත්වීම පිළිබඳ ශතවර්ෂ ගණනාවකට එහා ගිය අතීතයක් තිබේ. ඒ අනුව රටේ ජනගහණයෙන් හතරෙන් එකක් එනම් දළ වශයෙන් අඩු වැඩි වශයෙන් ලක්‍ෂ පනහක ජනතාවක් නොසලකා පීඩනයට පත් කර හෝ ඔවුන් රටේ දෙවන පෙළ පුරවැසියන් ලෙස තබා ගැනීමට අදහස් කරන මතවාදයන් තුළින් රට තුළ සාධනීය සාමයක් හෝ සංහිදියාවක් පවත්වා ගත හැකිද?.

රටේ සියලු දේශපාලන පක්‍ෂ මේ වන විට තම පක්‍ෂ ව්‍යවස්ථාවල මේ රට බහු වාර්ගික බහු ආගමික රාජ්‍යයක් බව ලියා අවසානය. මේ රටේ වසන සියලු ජනතාව ශ්‍රී ලාංකීය ජාතිය ලෙස සලකා කටයුතු කළ යුතු බව ඔවුන් ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස පිළිගෙන අවසානය. රටේ පාසැල් අධ්‍යාපනයේ පළමු අරමුණ ලෙස ශ්‍රී ලාංකීය ජාතිය ගොඩනැගීම බව අවධාරණය කර දශක දෙකකට වඩා කල් ඉක්ම ගොස්ය. එහෙත් මංගල සමරවීරගේ ප්‍රකාශය නිසා ඇති වූ ආන්දොලනය ඉදිරියේ අපේ රටේ බහුතර දේශපාලකයන්ගේ කටේ පිට්ටු සිරවී තිබිණි. ඔවුන්ගේ ව්‍යවස්ථාවන් ඇතුළත් වගන්ති ඉදිරියේ ඔවුන් ගො`ඵවත රැක්කේ ඉදිරි මැතිවරණවලට ඉන් විය හැකි අලාභය සලකාය.

ශ්‍රී ලාංකීය ජාතිය ගොඩනැගීම හුදු ප්‍රලාපයක් පමණක් බවට පත් වී තිබේ. එය යථාර්ථයක් බවට පත් වීමට නම් ඒ සඳහා මතවාදීව මෙන් ම ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් සිදු කළ යුතුය. එහෙත් ඒ සඳහා අප තවමත් ප්‍රමාදය. අප දිගින් දිගටම කල් ගෙවන්නේ රටේ වෙසෙන විවිධ ජනවර්ගයන් සහ ආගමිකයන් එකිනෙකාට තුවාල කර ගනිමිනි. අවම වශයෙන් වසර 7කට වරක් මහා ලේ වැගිරීමකට ගමන් කිරීමෙනි.

ගෞතම බුදුන්ගේ දහමට එරෙහිව
ගෞතම බුදුරාජානන් වහන්සේගේ උත්තම දේශනාවක් වූ “වෛරයෙන් වෙරය සංසිඳෙන්නේ නැත” ඉගැන්වීම උපුටා දක්වමින් ජපානයේ ඇවිලී ගිය යුධ ගින්න නිවන්නට මැදිහත් වූ ශ්‍රී ලාංකීය දේශපාලඥයා 1983 කලු ජූලිය ඇති කරනට සියලු පහසුකම් සලසා දී 30 අවුරුද්දක් පුරා දිවගිය යුද්ධයකට පාර කැපුවේය.
මහා වාර්ගවාදී කුරීරු ශාපලත් යුද්ධයකින් අති දැවැන්ත සදාතනික කැළල් ප්‍රමාණයක් සතු කරගත් රාජ්‍ය තුළ යුද්ධය අවසන් වී තවත් අවුරුදු හතක් ගෙවෙන්නට පෙර කලු ජූනියන්ද නිර්මාණය වූයේය. අ`ඵත්ගම බේරුවල ඇවිලුන ඒ ගින්න යළි වසර කීපයක් ගෙවෙන්නට මත්තෙන් යළි දිගනින්ද මතු වූයේය. අයිඑස්අයිඑස් ත්‍රස්තවාදීන්ට කිතුණුවන්ට එරෙහිව තම ජාත්‍යන්තර පළිගැනීම සිදු කර පෙන්වන්නට සුදුසුම දේශය ලෙස ශ්‍රී ලංකාව තෝරා ගැනීමට අවශ්‍ය පරිසරය නිර්මාණය වූයේ මේ තුළිනි. ඒ තුළින් රටට කලු අප්‍රේලයක් ද නිර්මාණය වී තිබේ.

සමාජය වෙලාගත් තුන් බිය
මේ වන විට අපගේ රට අ`ඵත් ආකාරයේ තුන් බියකින් වෙලී සිටි. ඒ සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදයත්, ඊලම්වාදය සහ වහබ්වාදයත් විසින් මතු කරන ලද ත්‍රස්තවාදයන්ය. පීඩිතයන් ද අවසානයේ පීඩිතයෝ බවට පත් වී සිටිති. මේ වන විට මේ රටේ වෙසෙන සියල්ලෝ එකිනෙකාට බියෙන් ජිවත් වීමට කටයුතු සැලසී තිබේ. ඉතිං මෙරට තව ශත වර්ෂයක් ගියත් හැදෙන රටක් නොවන බව විවෘත මධ්‍යස්ත පුරවැසියන්ට වැටහී යෑම ඇරුමයක් ද?.

මේ රට සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයක් බව පවසන මතවාදින් ප්‍රකාශ කරන්නේ සෙසු අයට එම මතවාදයට අවතනව මෙහි විසීමට බාදාවක් නොවන බවයි. එළිපිට නොතිව්වත් ඔවුන් නොකියා කියන්නේ සිංහල බෞද්ධ නොවන ජනතාව සිංහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යයට අවනතව දෙවන පෙළ පුරවැසියන් ලෙස කල් ගෙවිය යුතු බවයි. ඔවුන් එසේ කියන්නේ ශත වර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ මෙරට වැඩී ස්ථාවර වූ බුදුදහමේ ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ තවමත් කුලවාදය බැහැර කිරීමට අසමත්ව තිබිය දීය. කුල පීඩිත සිංහල බෞද්ධයන්ට සමාන ලෙස සැලකීමට කුලීන සිංහල බෞද්ධයා තවමත් කිසි ලෙසකින් සුදානම් නැත. එය තහවුරු කර දක්වන කැපි පෙනෙන සිදු වීම් දෙකක් පසුගිය දිනවල මාධ්‍ය වලින් හෙළිදරව් කර තිබිණි. ජාතික වීර ලැයිස්තුවට නම් ඇතුළත් කිරීම් සඳහා කළ ජාතික උත්සවයේදීත් ත්‍රිපිටකය ලෝක උරුමයක් බව ප්‍රකාශයට පත් කිරීම සඳහා පැවැති ජාතික උත්සවයේදීත් නිකාය දෙකක නායකස්වාමින් වහන්සේලාට සමඅසුන් නොපනවා වෙනස් කොට සැලකීම  රටේ ඔඩුදුවාගිය ගැටලුවක නවතම ප්‍රකාශනයකි.

 අතීතයේත් පසුගිය දිනවලත් සෙසු ආගමිකයනට එරෙහිව සටන් බිමට බට ස්වාමින් වහන්සේලා එසේ හැසිරීමට පෙළඹවනු ලබන්නේ කුල පීඩිත පසුබිම ඔස්සේ බව අනාවරණය කරන ලිපියක් පසු ගිය දිනෙක නන්දන වීරරත්නගේ මුහුණු පොතේ පළ කර තිබිණි.  view-source:https://www.facebook.com/nandana.weerarathne?epa=SEARCH_BOXබොහෝ කුල පිඩිතයින් දේශප්‍රේමීත්වය මුල්කර ගනිමින් සටන් බිමට පිවිසෙන්නේ කුල පීඩනය හරහා තමනට අහිමි වූ සමාජ පිළිගැනීම නැවත අත්පත් කර ගැනීමේ උපාය මාර්ගය ලෙස බව තහවුරු කර ගත හැකි සාක්‍ෂි බොහෝ එවන් පුද්ගල චර්යාවන් හැදැරීමෙන් පැහැදිලි වේ. ජාතිවාදි පතරොම්වලට යොදා ඇත්තේ කුලවාදී වෙඩි බෙහෙත් බව ටික්ටර් අයිවන් මහතා තහවුරු කරන්නේ එම යථාර්ථයයි.

අපේ හැදුනුම්පත සොයා ගැනීමේ ජාතික අභියෝගය
මේ සියලු විස්තර සහ විග්‍රහයන් මා ඉදිරිපත් කළේ ප්‍රශ්නයේ බැරෑරුම්කමත්, එය විහිදී ඇති පරාසයත් වඩා හොඳින් පැහැදිලි කර ගැනීම සඳහා ය. දැන් යළිත් අප අපේ මූලික ප්‍රශ්නය අපෙන් අසාගත යුතුය. අපි ඇත්තටම කව්ද? අපි යනු මේ රටේ වසන සියලු ජනයාය. රටක් හැටියට ජන සමාජයෙන් හැටියට අපට ඇති අනන්‍යතාව කුමක්ද?.

ලක්‍ෂ පනහක ජනතාවත් බැහැර කර ගොඩනැගූ මතවාදයක් ඔස්සේ ගොඩනගන රාජ්‍යයක් තුළ අපට අනාගතයක් තිබේද?. එය ගොඩනගන්නට හැක්කේ එකී ලක්‍ෂ පනහකට ආසන්න ජනතාවක් මහ මුහුදට හෙලා ද? සමුල ඝාතනය කර ද? නැතිනම් ඔවුන් මේ රටේ දෙවන පෙළ පුරවැසියන් ලෙස ඔවුන්ගේ අත්පා බැඳ දමා බිය ගන්වාද?. එසේත් නොවේ නම් මෙරටට ආදරය කරන මේ රටේ ජිවත් වීමට කල්පනා කරන සියලු පුරවැසියන් එක් ජාතියක් තුළට ඇතුළත් කර ගන්නා මතවාදයක් යථාර්ථයන් බවට පත් කිරීමෙන් ද?.

එක් ජාතියක් ගොඩනැගීමේ කාර්ය සඵලමත් වන්නේ එය දෙවැදෑරුම් කි‍්‍රයාවලියකින් පසුව ය. එනම් ඇතුළත් කර ගැනීමට සුදානම්වීම හා ඇතුලත් වීමට සුදානම් වීම තුළිනි.මේ රට  සිංහල තව දුරටත් බෞද්ධ රාජ්‍යයක් ලෙස නාමකරණය කිරීමෙන් සිදු වන්නේ සෙසු ජනතාව බැහැර කිරීමය. ඒ වෙනුවෙන් දශක හත අටක් තිස්සේ අප ගෙවා ඇති වන්දිය තවදුරටත් ගෙවිය යුතු ද?.


ඒ සමගම ඇතුළත් වීමට සුදානම්වීම ද අත්‍යවශ්‍ය පරිවර්තනයකි. දිගු කාලයක් ඇතුලත් කරනොගෙන බැහැර කර තිබීම නිසාම දෙමළ සහ මුස්ලිම් සමාජ වෙනත් රටවල සමජාතීන් සම`ග අනන්‍ය වීම නිසා රටට අත් වූ ආනිසංස රටට ඔරොත්තු නොදෙන තරම්ය. ඒ ස`දහා දෙමළ සමාජය සහ මුස්ලිම් සමාජය වඩා නම්‍යශීලි වෙමින් කැප කිරීමකට සුදානම් විය යුතුය. දෙමළ සමාජය දකුණු ඉන්දියාවට අනන්‍ය වීමට උත්සාහ කිරීම ද මුස්ලිම් සමාජය අවිචාරී ලෙස අරාබිකරණය වැළ`ද ගැනීම ද මහත් විනාශකාරී ප‍්‍රතිඵල දෙන්නකි.

මට අවසානයේ ඉතිරිවන ප්‍රශ්නයක් තිබේ. සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයක් තුළ ශ්‍රී ලාංකීය ජාතියක් ගොඩනගන්නේ කෙසේද?. මතවාදය විපරිතයක් වූ විට ඒ මත ගොඩනැගෙන ක්‍රියාවලිය ද විපරිතයක් වීම වැලැක්විය නොහැකිය. විපරිත මතවාදයක් ඔස්සේ ගොඩනැගු රාජ්‍යයක ප්‍රතිඵලය දැන් රටේ සමස්ත ජනතාවටම පාරාවලල්ලක් වී තිබේ.
කෙසේ නමුත් මට ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු නොදෙමි. ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සොයා ගැනීමේ වගකීම රටේ මු`ඵ ජනතාවටම අයත් එකකි. රටේ දැවෙන මුලිකම ප්‍රශ්නය ලෙස හැඟෙන්නේ මෙම ප්‍රශ්නයයි. එයට නිසි පිළිතුරකින් තොරව මේ රටට නැවත නැවතත් සිදු වන ලේ වැගිරීම්, ජිවිත හා දේපල විනාශයන් මිස ඉදිරි ගමනක් නැත. අප මුලින් අපගේ අනන්‍යතාව හඳුනාගත යුතුය. “අපි” යනු රටේ පුරවැසි සමස්ත ජනතාවමය. ඉතිං ඇත්තටම අපි කව්ද? ප්‍රශ්නය ඔබ හමුවේ තබමි. පිළිතුර සොයා ගැනීම සඳහා ඉඟියක් ද සපයමි.https://www.facebook.com/bankoloththarka/videos/477950749608233/?t=2